اخبار فـوری
دانستنی‌هـا »

روابط اجتماعی کودکان مبتلا به اوتیسم را میتوان با اکسی توسین بهبود داد؟

مطالعات محققان دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد آمریکا نشان می دهد هورمون درمانی با اکسی توسین باعث بهبود اختلالات اجتماعی کودکان مبتلا به اوتیسم می شود. محققان دانشگاه استنفورد با بررسی 32 کودک مبتلا به اوتیسم دریافتند هورمون درمانی منجر به بهبود روابط اجتماعی این کودکان شده است. این مطالعه نشان می دهد کودکانی که سطح اکسی توسین
تاریخ انتشار: یکشنبه، ٢۵ تیر ٩۶

مطالعات محققان دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد آمریکا نشان می دهد هورمون درمانی با اکسی توسین باعث بهبود اختلالات اجتماعی کودکان مبتلا به اوتیسم می شود.

محققان دانشگاه استنفورد با بررسی 32 کودک مبتلا به اوتیسم دریافتند هورمون درمانی منجر به بهبود روابط اجتماعی این کودکان شده است. این مطالعه نشان می دهد کودکانی که سطح اکسی توسین پایینی داشتند، به هورمون درمانی بهتر پاسخ می دهند.

به گزارش مدیکال ساینس،محققان معتقدند اولین گام برای درمان کودکان اوتیسمی توجه به ویژگی های خاص بیمار است تا درمان موفقیت آمیز باشد و با آزمایش های بالینی می توان اثربخشی دارو را قبل از شروع به تجویز ارزیابی کرد.

اوتیسم یک اختلال عصبی است که عملکرد مغز را تحت تاثیر قرار می دهد. این معلولیت رشدی معمولا در سه سال اول زندگی به طور کامل آشکار می شود. معمولا این سه سال اول، دوره طلایی قلمداد می شود و چنانچه در این دوره مربیان و والدین کودک این اختلال را شناسایی کنند و در صورت درمان و رسیدگی می توان کودک را به مدرسه فرستاد و مهارت های زیادی را به او آموخت.

برخی از مهمترین نشانه های اوتیسم عبارتند از :

•دیر به حرف افتادن یا عدم تمایل به صحبت کردن؛ 40 درصد از مبتلایان به اوتیسم هرگز صحبت نمی کنند.

• مشکل در درک دیدگاه گوینده

• استفاده از کلمات و عبارت های تکراری

• تکرار رفتارهای کلیشه ای مانند تکان دادن دست یا بدن

• تمرکز طولانی مدت روی اشیا

• خودزنی

• پرخاشگری

• ناتوانی در بیان اسم

• ناتوانی در برقراری ارتباط چشمی

• علاقه به بازی های تکراری

• خیره شدن به یک شی یا تصویر

• فقدان حس همدلی و به اشتراک گذاشتن احساسات

• عدم تمایل به ایجاد دوستی با هم سن و سالان

اوتیسم در پسران (از هر 42 پسر یک نفر) شایع تر از دختران (از هر 189 نفر یک نفر) است.

نتایج این مطالعات در نشریه Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است.



منبع: پرسیار